Aanbod

Palliatieve zorg is een actieve zorg die zowel aandacht geeft aan de patiënt als aan diens omgeving. Ziekte raakt immers nooit enkel en alleen het individu. De zieke en zijn familie zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. De pijn en de machteloosheid die de zieke ervaart heeft impact op de familie en omgekeerd.
De palliatieve patiënt heeft een ‘inherent gerechtigd zijn’. Door zijn toestand op zich heeft hij recht op goede zorg, maar uiteraard wordt deze gekleurd door de geschiedenis die mensen met elkaar hebben. Hoe was de balans voor de ziekte, hoe kon men toen zorg dragen voor elkaar en werd dit ook echt gezien door de ander?

 

We zien in palliatieve situaties zo vaak dat de zorg van de patiënt ook spontaan en fundamenteel uitgaat naar diegenen die hem omringen en zullen achterblijven. Dit kan niet zomaar weggewuifd worden met ‘je moet je over ons of hen geen zorgen maken’. Wie echt in dialoog durft gaan met ongeneeslijk zieken en hun omgeving wordt ongetwijfeld geconfronteerd met verhalen over de relaties van mensen die het leven tot dan toe geschraagd hebben. Deze verhalen vertellen soms ook over breuken en pijnlijke conflicten.
De confrontatie met levensbedreigend ziek-zijn biedt groeikansen aan families. Het doet mensen beseffen dat dan te doen is wat anders voorgoed ongedaan zal blijven. Dit besef zorgt ervoor dat men zich soms openstelt voor meer voldoeninggevende patronen van geven en ontvangen. Er zijn mogelijkheden tot herwaardering van elkaar.
Palliatieve zorg biedt dan ook mogelijkheden om de balans terug in beweging te brengen en dit proces kan helend zijn voor diegenen die achterblijven en voor de generaties die daarop volgen.

 

Palliatieve zorg wordt dan tegelijkertijd ‘preventieve’ zorg.
In deze workshop staan we stil bij hoe hulpbronnen kunnen aangesproken worden en hoe dialoog kan gestimuleerd worden.
We oefenen de meerzijdige partijdigheid en het gebruik van een verbindende taal. Het gebruik van genogrammen en het organiseren en begeleiden van familiebijeenkomsten komt ook aan bod.
Het stimuleren van de dialoog vraagt van de hulpverlener een groot zelfbewustzijn en zicht op de eigen context. Ook dit komt aan bod.