Aanbod

Gezinssituaties kunnen soms zo vastlopen dat niemand nog gelooft in verandering. Ook als hulpverleners dreigen we in deze puinhoop soms onze moed te verliezen. We zien alleen nog de problemen, de pijn, het ongeloof, de woede, de wanhoop bij de betrokkenen en staren vol ongeloof en verontwaardiging naar al het onrecht dat ouders en kinderen elkaar of zichzelf aandoen. We geven plaats aan deze emoties, geven hiervoor erkenning en we zoeken, veel te vaak nog met elke betrokkene apart, naar wat hen kan helpen om hieruit te geraken. We erkennen ouders hun verdriet, hun onmacht, maar blijven vaak nog té veel zien wat ze niet doen. We doen een appél op hun verantwoordelijkheid als ouder. Soms tevergeefs omdat ‘blinde’ vlekken het (in)zicht belemmeren. Als hulpverlener dreigen we dan als de ‘betere ouder’ op te treden. Overnemen, adviezen geven, plaatsing,…

 

Tijdens deze tweedaagse workshop gaan we het hebben over het creëren van haalbare kansen waardoor kinderen en ouders terug verdienste en betrouwbaarheid kunnen opbouwen naar elkaar. We leren ons als hulpverlener focussen op kwaliteiten en krachten binnen relaties én bij elk individu afzonderlijk.

We staan uitgebreid stil bij de positionering van de hulpverlener, we relativeren onze rol en geven plaats en ruimte aan altijd aanwezige hulpbronnen uit de context van de jongeren en de ouders. Settingkeuze, vraagstelling en onze positionering als hulpverlener zullen daarbij belangrijk zijn.

Er is ruimte om eigen praktijkervaringen in te brengen en om te oefenen met verschillende vorm van ‘hulp verlenen’.